12 Haziran 2024, Çarşamba

saat: 15:55

Boks, çocukluğumdan beri hep ilgimi çekmiştir. Üniversite yıllarımda ev arkadaslarımı bir türlü razı edemediğim ve kendi kendime gitmeye de üşendiğim için bir türlü başlayamamıştım. 2 aydır boks yapıyorum ve yumruk alışverişinden uzak geçen yıllarıma yanıyorum. Bence çok sofistike bir spor, ama bu bencesi.

Geçmiş zaman diliminde, öyle ya da böyle hayatıma dokunmuş insanların şuan, tam da bu zaman aralığında neler yapıyor olduklarını merak ediyorum. Mesela Mehmet Yozgatlı ne yapıyor diye merak ediyorum, google lıyorum hah diyorum sivassporda yardımcı antrenör, rahatlıyorum. Ama google layamadıgım ya da google lasam da herhangi bir dijital ayak izine ulasamadigim insanlar da oluyor, iz bırakmadan kaybolanlar, üzülüyorum.

Üzülmek için çok fazla çaba sarfetmeme gerek yok, hayatımda herşeyin mükemmele yakın ilerlediği dönemlerde bile üzülebilmek gibi bir yetim var.

Bazı anlar var mesela, bazı anılar, bazı odalar, hala oradayım,içinden çıkamıyorum ,içinden çıkamıyorum.

open.spotify.com/intl-tr/track/4cJuCHyw6DyMeXFIHOKkVo?si=ca0c396162554c9d

All our times will come

 İçinde bulunduğum ruh halini daha iyi tasvir edebilecek bir görsel olamazdı sanırım. Sevmediğim bir işte çalışıp kapitalizmin köleleri arasında yerini alan ben, corporate Marshall Erickson, bir iş arkadaşımın daha yeni ufuklara yelken açmasıyla beraber yine, yeniden existential vacuumu iliklerime kadar hissetmeye başladım. Bir işlemci upgrade'i bir de yeni ekran kartı alırım, 3-5 kuruş koyar cebime kendimi yollara vururum diyerek tam beş sene evvel girdiğim işten emekli olacakmışım gibi bir his gelip kalbimin tam orta yerine yerleşiyor, oradan mideme oradan bacaklarıma ordanda gözlerime..

 Sonra bu küçük koala bana sarılıyor, çenesini omzuma dayayıp "ba-ba" diyor ve bütün dünya duruyor.


 İzninizle yazımı yine edebi değeri ben öldükten çok sonra anlaşılacak olan bir poemimle sonlandırmak istiyorum.

Life is short,
and pleasures few
the ship is holed
and drowned the crew
we swim and swim
but there is no shore
we are in a room
without the door.

Saygılar saygılar.

What can i do? Sometimes.

Kimine göre uzun kimine göreyse kısa olarak değerlendirebilen bir zaman aralığı içerisinde türlü türlü şeylerle uğraşmaktan siz değerli okurlarımla ilgilenemediğim icin vicdan azabı cekmeye, uykusuz geceler gecirmeye baslamıstım.

Şunu söylemeliyim ki yakın gelecekte edebi değeri, üzerinden en az bir asır gectikten sonra anlaşılabilecek olan bir takım paylasımlarda bulunmayı planlıyorum. Bunlardan bazıları aşağıda gördüğünüz şiir gibi eskiden müstakbel olan eşime yazdığım paradigmalardandır. Tüm bunları yukarıda gördüğünügünüz alakasız görselle şenlendirme çabalarımı taktir edersiniz umarım.
( evet göz bantları, halatlar, köpükler falan )


Jumping spiders surrounded me
I just want to drink a cup of tea
They've almost finished their sticky web
i hate the bank that called TEB.

You know these are irrelevant and just for fun
but the facts is i am the sky and you're the sun.
I can feel your warmth even if its night
And in the morning, i'll be there to hug you tight.

Saygılar.

Fonda çalıyordu : Hozier - Take me to church.
Türkcesi ; Haydi beni camiye götür ("haydi"yi ben uydurdum "cami" ise interpretation.)

sometimelater

Böyle küçük birşeyin beni bu kadar mutlu edebileceğini unutmuştum. Basit bir karton kutuyu zarar vermeden açmaya çalışırken suratıma yayılan o gülümseme, bir an durup herşeyi en başından itibaren düsünmeme neden oldu. Aynı özen ve gülümsemeyle kutunun etrafında sarılı olan bandı söküp kutuyu tekrar gönderene kadar muhafaza edebileceğim bir yere koydum.

England Scotland and Wales

Bazen, hayatımın en mutlu günlerini coktan geride bıraktıgımı hissediyorum.

İskoçya’ya gidip scotch içtikten sonra Türkiye’ye dönüyorsunuz ve bam!

İskoçya dünya üzerinden siliniyor.

Bir daha asla oraya gidip scotch içemeyeceksiniz.

gibi.

Muh-temel-en

Muhtemelen o da diğer insanların onu görmek istediği gibiydi, bazı insanlar böyledir, çevrelerinin rengini alırlar, ve ben de onu nasıl görmek istediğimi bilmiyordum. En azından şimdilik..

Bitti

Katılmak zorunda olmasam da dinlemek durumunda oldugum her konusma canımı sıkıyor. İnsanlar benim dışında kaldığım dillerini ne kadar sık ve gereğinden fazla kullanıyorlar. Seslerini yükseltiyor ( sesi çıktığı ölçüde haklılık payının arttığına inanan kesim ), tartışıyor, karşı çıkıyor, gösteriş yapıyor, yalan söylüyorlar.. ve tekrar yalan söylüyorlar.. ve tekrar..

Başkalarının üzerine basmadan yükselemeyeceğine inanan insanların karaktersiz ve anlamsızca sürdürdükleri acınası varoluşlarına kızmayı bırakalı uzun zaman olmasına rağmen burada, yalnız kalma hakkımın dahi elimden alındığı bu sürece dahil edilmek benim için oldukça zor oldu. Gereklilik, zorunluluk vesaire kavramlardan ne denli nefret ettiğimi az çok tahmin edebilen sizlere, bu noktada insanların sürekli zor olarak tabir ettiği bu sürecin benim icin ne kadar yorucu gectiğini umarım az da olsa anlatabilmişimdir.

Son 9 gün.

Ben Aslinda Buradayim.

Sizlerin de bildigi üzere askerlik görevimi yerine getirmek adina yapmis oldugum(evet,bizzat kendi istegimle,ben yaptım.) basvurumun kabulünü terkiben girdigim sinavda (evet,üstüne bir de sinava tabi tutuyorlar zorunlu olarak.) elde etmis oldugum üstün basari neticesinde Balikesir ilinin ivrindi ilcesinin Gökceyazi (eski Türk dilinde edebiyat anlamina gelen bu kelimenin tahminen 1700 nüfuslu, pek de edebiyatla alakali olmadiklari asikar olan bu beldeye verilmis olmasi ne garip..) beldesindeki bir jandarma karakoluna yerlestirildim.

Askerlikle ilgili kisisel görüslerime her ne kadar yer vermeyi düsünmesem de basitce deginmeden de edemeyecegim ; madde madde yaziyorum aklima geldikce böylece t-s-k nin takip sistemini cökertmis oluyoruz..

• Buraya ilk adımınızı attıktan sonra bu ülkenin neden bir adım ileri gidemedigi gercegiyle yüzlesiyorsunuz.. Zaten bildiginiz seyler bunlar elbet ama bu sekilde kanlı canlı karsınızda durunca irkilmeden edemiyor insan.. Sistemi elestirmeye kalkarsak isin icinden cıkamayız o yüzden gelin birlikte susalım..

• "Önümüzdeki ay ben burada yokum." dedigim bir asker bana sen zaten burada yoksun oglim, bir is yaptigin mi var? diye cevap verince hafifce tebessüm etmekten kendimi alamadım.. Oldukca yerinde bir tesbitti zira.. Ben aslında yoktum.. Yani vardım elbet ama bu düzlemde degil.. Aynı askerin - iş - olarak gördügü seyerin oradan oraya bok ( evet bildiginiz bok hani su hayvanların yaptıgından.. ) tasımak, ot ve cicekleri yolmak ( otları anladım da cicekler niye? hayır bide cim bicme makinesi varken elle niye? Aksam üzeri yapmak varken 12-3 arası günesin en etkili oldugu saatlerde yapmak niye? NİYE YOK OGLİM BURA ASKERİYE! ) gibi bilumum aktiviteler silsilesi oldugunu da belirtmeden edemiyecegim.. Ha bir de bu isleri ne kadar iyi yaparsan dısarıda okadar basarılı olursun gibi bir denklem kurmus bir zihniyette mevcut burada.. Siz hesap edin gerisini..

• Adama şuradaki çeşmeye bak da gel su akıyormu diyorsun adam gelip akıyor diyor akabinde git su doldur da gel ozaman dediğinde AYNI ADAM gidip suyu karakolun içerisindeki çeşmeden doldurmaya kalkıyor.. Pes..
  

• 2-3 günde bir şaşmadan karakola ugrayan 60 lı yaslardaki hobit görünümlü deli zekiye karakolu terk ederken "ne zaman geliceksin?" sorusu her soruldugunda cevap mutlak suretle "11.00 de gelicem." oluyor.. "Yarın, 11.00 de gelicem.. " Acaba benim dısımda bu adamın aklını yitirmesiyle ilgili olan olayın saat 11.00 de yasanan bir olayla baglantısı oldugunu düsünen var mıdır diye merak etmeden edemedim.

• Gün icerisinde herkes tarafindan ezilen, ezik karakterlerin de ezebilecek birilerini bulduklarinda bu fırsatı kacırmamaya gayet etmeleri de komik görüntülerin olusmasına neden oluyor.. Siz insanların tipik özelliklerini birinci elden gözlemlemek keyifli oldugu kadar tiksindirici bir eylem niteliği tasıyor, en azından benim icin.. evet, siz dünyalılardan tiskiniyoruz.

• Nizamiyenin ( tek nöbet tutulan yer burası bizim karakolda ) 5-6 metre önünden Balıkesir-Ayvalık yolu geciyor. Karakolun tam karsısında, yolun diger tarafında bulunan çiftlikteki hayvanlar arasında tavukları ( horoz degil ama) gözlemlerken tuhaf birsey fark ettim. Onlarca tavuk arasından nadiren 1-2 tanesi yolun diger tarafına ( Stranger things could never change my mind..) gecmeye kalkısıyor. Ne yazik ki bu denemelerin bir çoğu yoldan gecmekte olan araçların tamponlarında son buluyor.. Sonra mı? Havada dağılan ve dakikalarca yerlerde sürüklenen umut parçaları.. Tavukların büyük bir çoğunluğu yolun karşısındaki yeni dünyayı umursamıyor.. Belki varlığından bile habersizler, belki de kendi içlerinde yaratmış oldukları korku onları ellerindekiyle yetinmeye zorluyor.. Üzülüyorum.

5. Haftasonunun şafağında doğuya bakın, Orada olacagım.. ^^
- Gandalf the White -

Bir cisim yaklaşıyor efendim.

İçinde bulundugum durumu daha - eglenceli - hale getirmek ve insanların beklemedikleri davranıslarda bulunarak onların verecekleri tepkileri ölcmek adına yapmayı planladıgım seylerden biri çök kalk pahasına komutanın odasına girip "Bir cisim yaklasıyor efendim." demek evet. Ayrıca duvarlarda gördügüm talimatnamelerin tümünün sag alt kösesinde yer alan -Komutan-ibaresinin altına da -Logar- yazmamak icin kendimi zor tutuyorum.

Bu aralar en büyük zevkim ; nöbbetteyken su üzerindeki buzları topuklarımla kırmak..

Ha bir de ne zaman yol kenarında beklesem bi reno12 gelip duruyor. Reno12ler kendilerine has kokusu olan ( evet tümünün kokusu aynı ve yıllarda gecse degismiyor ) benim bildiğim ilk ve tek arabadır. Çocukluk kokar biraz..

Unglückliches Kind

Bu mutsuz bir cocugun hikayesiydi. Anlatılanlara göre fi tarihinde cok uzak bir ülkenin padisahına gelen kahinler, padisaha ülkesinin cok büyük bir tehlikeyle karsı karsıya oldugunu söylemislerdi. Söz konusu tehlike ise bir yıl sonra dogacak olan ve kurdugu düslerin hepsi bir anda gercege dönüsüverecek bir cocuktan ibaretti. Öyleki cocuk baskentteki bütün evlerin altın oldugunu düsünürse evler gercekten o anda altın oluverecekti. Bununla birlikte eger padisahın fakir oldugunu düsünecek olursa, sarayları, köskleri, atlasları ve altınları o anda hiclige karısacak olan padisah parasız pulsuz biri olacaktı. Cocugu dogar dogmaz öldürmekte olmazdı, cünkü kader artık bir kez baglanmıstı. O, hicbirsey düsünmeyecek olursa, düsünmedikleri icin artık ne dünya ne de kendileri var olabilirlerdi. Bunları isitir isitmez dehsete kapılan padisahın emriyle söz konusu cocuk aranip bulunmus ve kırk bir ilmin üstadı olan doksan dokuz alim, gercek olan ne varsa cocuga ögretmeye baslamıstı. Öyle ki cocuk bu sayede sadece gercek olanları düsünecek ve böylece alemin nizamı aksamayacaktı. Fakat düs kurması yasaklandıgı icin sonunda bu cocuk mutsuz olmustu.. Onunla birlikte ülkenin de mutsuz oldugunu gören en yaslı bilgin günlerce düsündükten sonra nihayet bir cözüme ulasmıs ve cocuga düs kurmasının yasak oldugunu ama insanların düs kurdugunu düslemenisinde herhangi bir sakınca olmayacagını söyleyerek ona izin vermisti. İste ademoglunun gördügü her rüyanın bu mutsuz cocugun bir eseri oldugu söylenir.

Ah bu solucanların gözü kör olsun !

Solucanları severim, çünkü bana hasanın o kocaman solucanı sırtımdan iceri attıgı günden ziyade babamla nehre balık tutmaya gittigimiz günleri hatırlatır. Benim, babamın mesai saatinin bitisini sabırsızlıkla bekleyislerimi, havanın güzel olması icin - zira yagmur yagarsa nehir bulanır ve balık avlamak güclesir - dua edislerimi, benim kolamı, babamınsa birasını yudumlarken yüzlerimizdeki o mutlu ifadeyi ve daha neler neler.. Olanlar icin pek üzülen biri degilim aslında.. Olabilecek olanların asla olmayacak oldugu gercegini görmek beni her zaman icin daha derinden üzmüştür.. Bak solucanlardan nereye geldik, solucanları duyumsamak isimli son sanatsal calısmamı begendiginizi varsayarak siz, yani sanat otoritelerinin bildigi üzere romantizm akımının beni son zamanlarda oldukca etkilediğini belirtmek istiyorum.. Synaesthesia olgusunun tüm izlerini barındıran solucanları duyumsamak isimli calısmamda, sizin de gördügünüz üzere solucanları duyarak kafamın icinde bir imge yaratmaya kasıyorum. Renkleri duymak ve sesleri görmek her romantigin harcı degildir !

Murathan Mungan sevenleri sevelim, besleyelim.

Hmm Şimdi bir şiirine denk geldim de yanlıs anlasılmasın adama bir gıcığım yok,cinsel tercihi beni zerre kadar alakadar etmiyor, güzel yazıları da yok degil hani,ama Murathan Mungan hayranı, seveni hatunlar bana nedendir bilmem itici geliyor. Sanki bildikleri tek sey M.M. mış gibi hissediyorum. Böyle bir soguma böyle bir tiksinti kaplıyor etrafımı.. Fazlasıyla popüler kültür ögeleri tasıyor olması bu tiksintinin kaynagını olusturuyor olabilir daha fazlası icin cocukluguma falan inmek gerek sanırım. Yukarıda görmüs oldugunuz foto o 3 lünün son fotoğafı olabilir.. Dün gece geldim ve hala algılamakta problem yasıyorum durumu, idrak edemiyorum ne olup bitiyor.. Kafam inanılmaz karışık.. Anlamıyorlar..

Mezun oldum gidiyorum sana veda ediyorum

Evet insanlar gibi mezun oldum, balosuydu,kepiydi,töreniydi hepsi geride kaldı. Kızgın kumlardan soguk sulara atlamanın vermis oldugu saskınlık icerisinde cevremde vuku bulan anlamsız ve bir okadar da küstah olaylara kayıtsız kalısımı neye borcluyum, böyle sacma sapan cümleler kurmaktaki ustalıgım genetik mi gibi sorular esliginde sıcak yaz günlerinin tadını cıkartıyorum. Bugün yüzdüm. Bes yıldır her kösesine bir anı bıraktıgım Samsun sehrini terk etmeme bes gün kaldı.. Üzerinde düsününce, kafa yorunca isler yine icinden cıkılamaz bir hal alıyor bu sebeple ben essegi saldım cayıra mantıgı gütmeye bir süre daha devam etmeyi planlıyorum.. Kasımda askerim olur da dönecek olursam Germanya planlarını devreye sokacagım. Gecenlerde konustugum bir arkadasım uzun zmndır ( yaklasık yedi sene ) okumak isteyip de bi türlü cesaret edip baslayamadıgım whell of time serisini hatırlattı bana sagolsun askerde okurum artık bol bol. Odamı toparlıyorum yavastan anılarım sacılmıs yerlere gidiyorum bütün asklar üzerimde..

Neden?

Gemişte kendime defalarca yönelttigim ama bir türlü cevabını veremedigim bir soru bu.. Sinav öncesi neden sürekli böyle saftirik islerle ugrasiyorum ben, hic bilmiyorum..