Ah bu solucanların gözü kör olsun !

Solucanları severim, çünkü bana hasanın o kocaman solucanı sırtımdan iceri attıgı günden ziyade babamla nehre balık tutmaya gittigimiz günleri hatırlatır. Benim, babamın mesai saatinin bitisini sabırsızlıkla bekleyislerimi, havanın güzel olması icin - zira yagmur yagarsa nehir bulanır ve balık avlamak güclesir - dua edislerimi, benim kolamı, babamınsa birasını yudumlarken yüzlerimizdeki o mutlu ifadeyi ve daha neler neler.. Olanlar icin pek üzülen biri degilim aslında.. Olabilecek olanların asla olmayacak oldugu gercegini görmek beni her zaman icin daha derinden üzmüştür.. Bak solucanlardan nereye geldik, solucanları duyumsamak isimli son sanatsal calısmamı begendiginizi varsayarak siz, yani sanat otoritelerinin bildigi üzere romantizm akımının beni son zamanlarda oldukca etkilediğini belirtmek istiyorum.. Synaesthesia olgusunun tüm izlerini barındıran solucanları duyumsamak isimli calısmamda, sizin de gördügünüz üzere solucanları duyarak kafamın icinde bir imge yaratmaya kasıyorum. Renkleri duymak ve sesleri görmek her romantigin harcı degildir !