Dayak Kulübü

Beni yanlıs anlamanızı istemem, aslen siddete karsıyım sorunların konusarak cözümlenebilecegine inanan medeni yanım daha agır basar - genel olarak - .. Ama bu, karşıdaki insanın da söylenenleri anlayabilir ve az da olsa bir dönüt elde edilebilecek durumlar icin gecerli..

Yaklasık 80 gün kaldı ve hergün giderek artmakta olan sinir katsayıları artık tahammül sınırlarının üzerinde seyrediyor. Önceleri cevap verme tenezzülünde bulundugum dialoglar artık gündelik monologlara dönüştü.. Bu durum da bazen öyle bir hal alıyor ki kafamın üzerindeki düsünce baloncugunda beliren ısık hızından az daha yavas attığım bir sağ krose ile rakibi yere serdiğim senaryolar, hedefi cevreleyen askeri ceza kanunu adındaki görünmez kalkan tarafından bertaraf ediliyor.

Bu duruma bir cözüm getirmek gerektiğini düsündügüm dün geceki nöbette aklıma dahiyane bir senaryo geldi. Evet, dayak kulübü adını verdiğim bir topluluk kuracaktım. Her pazar gecesi camasırhaneye inilecek ve dövüsecek kisiler giymis oldukları askeri ceza kanunu adındaki koruyucu giysilerini cıkartarak ringe cıkacaklardı. Ertesi gün kimse kimseye bu durumdan söz etmeyecek, sikayette bulunulmayacaktı. Soran olursa : Merdivenden yuvarlandım, ranzaya carptım gibi şükela cevaplar verilecekti.

Kurallar belliydi ;

1. Kural : Dayak kulübü hakkında konuşulmayacaksınız.

2. Kural : Dayak kulübü hakkında konusmayacaksınız !

3. Kural : Birisi dur derse ya da sakatlanırsa dayak biter.

4. Kural : Her pazar yalnızca bir dövüs olacak ve yalnızca iki kisi dövüsecek.

5. Kural : Bot yok, palaska yok, kamuflaj üstü yok.

6. Kural : Eger bu ilk gecenizse, dövüseceksiniz ^^

I'm Ömür Karaman

and you are the resistance.